The Magic Numbers

The Magic Numbers pakken zaken ietwat anders aan dan de meeste bands. Waar de gemiddelde band zo snel mogelijk de studio in wil duiken om een album op te nemen hebben the Magic Numbers eerst jaren getourd om op die manier een fanbasis op te bouwen. En dat dat vruchten heeft afgeworpen blijkt wel uit het feit dat ze voor de meeste grote Zomerfestivals waren geboekt nog voordat hun debuutalbum van de persen rolde.

De band bestaat uit broer en zus Stodart en broer en zus Gannon. Door deze samenstelling (en de lichaamsomvang en kleding van de bandleden) wordt de band veelal vergeleken met the Mama's and the Papa's. Muzikaal zijn er wel associaties met sixtiesbands als Mama's and Papa's en the Beach Boys, maar het geheel klinkt toch een stuk moderner. Bovenal zijn The Magic Numbers een hedendaagse gitaarband met pakkende vrolijke liedjes en prachtige meerstemmige vocalen. Romeo Stodart neemt in bijna alle liedjes de leadzang voor zijn rekening, vocaal ondersteund door lalala's en shoop-shoops van de beide dames.

Openingsnummer 'Mornings Eleven' doet meteen een grote glimlach op je gezicht verschijnen, die de volgende 4 nummers niet verdwijnt. Vanaf 'Which way to happy' komt er een vleugje melancholie in de muziek en country-invloeden doen hun intrede. De CD wordt als geheel een stuk rustiger en da's even wennen na het eerste deel. Waar de eerste nummers meteen bekoren heeft het tweede deel duidelijk een nadere luisterbeurt nodig. Maar dan blijkt ook een nummer als 'Wheels on fire' toch wel heel erg mooi te zijn. De eerste helft van de CD is voor de zomer en de tweede helft voor de herfst. En zo komt deze recensie toch niet te laat...

Na afloop van Bloom speelde in de grote zaal Colin Linden & Band. Aan deze redneck-countryrock zal ik verder geen woorden vuil maken. In de kleine zaal kwam daarna de revelatie van de avond: Teitur. Ongetwijfeld de eerste keer in mijn leven dat ik een artiest van de Faroer Eilanden heb zien optreden. Een sympathieke jongeman met schitterende breekbare liedjes met gitaarbegeleiding en een hele aparte stem. Mooie teksten en bijbehorende titels. Uit Josephine: "she stole my grandmothers watch, a treasure to touch, to keep time to herself". Teitur sloot de avond af met twee nummers op de piano, met als laatste een prachtige langzame mineurversie van Great Balls of Fire.

Ik heb altijd geleerd dat je op het hoogtepunt weg moet gaan. En zo verliet ik na Teitur meer dan tevreden de zaal. Volgend jaar ben ik weer van de partij! En dan tot slot alvast mijn verlanglijstje voor de editie 2007: Sufjan Stevens, Josh Ritter en the Weakerthans.


© 2008 - Kortsluiting