Dresden Dolls

Ze noemen hun eigen muziek Brechtiaans punk cabaret. Zo, het hokje hebben we in elk geval al geplaatst. Maar wat betekent dat? Dresden Dolls maken muziek in een minimale bezetting, met Amanda Palmer op piano en zang en Brian Viglione op drums. Op de titelloze plaat worden ze af en toe bijgestaan door gastmuzikanten, maar de kern blijft sober. Theatraal is het absoluut, zowel in de muziek als in de uitstraling.

Witgeschminkt, in erotisch getinte jaren '30 outfit. Een grote spanningsopbouw in de liedjes, die variëren van uptempo via zwaar en gedragen tot bijna kitsch. Punk is het vooral in de 'attitude' die het uitstraalt, niet in de muziek zelf. Verwacht geen elektrische gitaren of adhd-drumpartijen, maar wel voortdurende dreiging. En het cabaret zit hem vooral in de teksten. Deze zijn humoristisch en cynisch (coin operated boy / he may not be real / experienced with girls / but I know he feels / like a boy should feel / isn't that the point / that is why I want / a coin operated boy), maar kunnen ook een heel gevoelige snaar raken.

Dresden Dolls werd in 2000 opgericht en dit is hun debuutalbum. Het duo komt overigens uit Boston en heeft in de verste verte niets met Dresden te maken. Hooguit in de associatie met Brecht. Als je de muziek ergens mee zou moeten vergelijken dan komen de namen PJ Harvey, Tori Amos, Tom Waits en Tiger Lillies naar boven. Wat moet je nu met deze informatie? Tja, veel meer kan ik er simpelweg niet van maken, duidelijker wordt het niet. Ik kan alleen zeggen: kopen die plaat! Je zult er absoluut geen spijt van krijgen. En nu maar hopen dat ze een keer naar Nederland komen!


© 2008 - Kortsluiting