Dear Catastrophe Waitress

Dear Catastrophe Waitress Belle & Sebastian

Jarenlang gold Belle & Sebastian als één van de grootste mysteries in de popmuziek. Ze brachten platen uit, die steevast goed werden ontvangen, maar interviews werden niet gegeven en live-optredens waren zeer sporadisch. De Schotse band bestaat inmiddels 8 jaar en bracht in die tijd 6 albums uit. Pas met het verschijnen van Dear Catastrophe Waitress, op het Rough Trade label, treed Stuart Murdoch, de bandleider, naar buiten en geeft interviews. Het beeld dat hij in zijn interviews oproept is het beeld van Belle & Sebastian: dromerig, melancholiek, excentriek.

De muziek van Belle & Sebastian is niet in een hokje te stoppen. Het zijn popliedjes, weelderig gearrangeerd met violen, allerhande blazers en af en toe een orgeltje. De liedjes passen in de jaren '60, maar net zo goed in de jaren '90. Heel af en toe wordt een beeld opgeroepen van een andere band of artiest, zoals Thin Lizzy in "I'm a cuckoo" (waaraan ook letterlijk wordt gerefereerd in de tekst "I'd rather be in Tokyo, I'd rather listen to Thin Lizzy-o") of aan Joe Jackson ten tijde van Look Sharp in het afsluitende "Stay Loose".

Kenmerkend voor de muziek blijft de dromerige stem van Murdoch en de schitterende teksten. Bijna alle nummers zijn verhalen over mensen, al dan niet autobiografisch. De CD is zeer afwisselend, waarbij langzame nummers worden afgewisseld door snellere, meer dansbare nummers. Het beste nummer is wat mij betreft "Piazza, New York catcher", het rustigste nummer, waarin alleen gitaar, zang en op de achtergrond een viool klinken. Hoewel de CD niet wezenlijk verschilt van de vorige CD's van het gezelschap, is Dear Catastrophe Waitress evenwichtiger en verfijnder. Daarmee is het de beste plaat van Belle & Sebastian en het moet al heel raar lopen wil dit album niet op 1 eindigen in mijn eindejaarslijstje. Een tijdloos meesterwerk!


© 2008 - Kortsluiting