Rock around de Klok

In Rock around de Klok bespreekt Emil Klok op geheel eigen wijze het wel en wee in platenland.


Take Root Festival

Wanneer 7 oktober 2006
Waar DeSmelt, Assen
Aantal bezoekers 
2.000 (uitverkocht)

 

Voor de negende keer werd in Assen het Take Root Festival georganiseerd, een festival dat zich richt op 'American Roots Music'. Hieronder vallen muziekstijlen als country, blues en singer-songwriters. Op twee podia waren in totaal dertien acts te bewonderen. Op het grote podium stonden veelal bands, terwijl het kleine podium (de accoustic stage) was gereserveerd voor eenlingen en duo's met louter akoestisch gitaar en piano. Als publiekstrekkers stonden Ryan Adams en Luka Bloom op het programma.

Toen ik aankwam in DeSmelt was Hellwood net begonnen. Hellwood is de band rond Johnny Dowd en mijn verwachtingen waren hooggespannen. Misschien een beetje te hoog, want de band viel me erg tegen. De langzame nummers waren nog wel aardig, maar zodra het up-tempo werd kregen de nummers een erg hoog dertien-in-een-dozijn gehalte. Dan maar naar de kleine zaal, waar de voor mij onbekende Krista Detor stond. Het bleek dat ze een duo vormde met een gitarist, terwijl ze zelf piano speelde en zong. Voor een bomvolle zaal vielen haar warme nummers met veelal tweestemmige zang goed in de smaak. De stemmen van Detor en de gitarist pasten erg goed bij elkaar en de liedjes waren mooi. Uiteindelijk was het allemaal wel erg braaf, er hadden wat scherpere kantjes aan mogen zitten.

Na Detor kwam Luka Bloom. Het werd al snel duidelijk dat het overgrote deel van het publiek bekend was met de Ierse singer-songwriter. Bloom bracht de stemming er meteen in door het publiek al bij het eerste nummer het refrein mee te laten zingen. Het leek voor even of we op Woodstock waren beland: "I am not at war with anyone", een protestsong zoals die in de jaren '60 bij bosjes werden geschreven werd door de 500 aanwezigen meegezongen. Bloom is, behalve een groot liedjesschrijver, ook een innemende en zeer humoristische man. Kleine verhaaltjes over Ierland, met zijn dorpjes waar de 'genepool' langzaam opdroogt: "I'm sorry we're getting divorced darling' but can we still be cousins?" Bloom speelt in drie kwartier een dwarsdoorsnede van zijn werk, van de jaren '80 tot nu. Van het publiek had hij veel langer door mogen gaan.


© 2008 - Kortsluiting