• Poëzie  |
• Rock around the clock  |
• Striptomase  |
• Rararecenties

Kogels die de stilte breken

Theatergroep FlauweCult speelt A Shotgun Wedding
Door: Dineke Wever
N.B. Deze recensie is in Juni 2005 in iets andere vorm in Cantecleer geplaatst.

Het is stil. Doodstil. De stilte wordt slechts onderbroken door muziek, poëzie en een enkel woord, uitgesproken door een van de personages op het podium. Herinneringen, flarden, film, idealen, liefde, haat en angst. Theatergroep FlauweCult speelt met A Shotgun Wedding een bijzonder en intrigerend theaterstuk.

Alles draait om herinneringen. Liz (Veerle Vroon) haalt ze uit haar persoonlijke koffer terwijl het publiek over haar schouder mag meekijken naar alles wat de voorwerpen representeren. Een groot deel van haar leven speelde zich in de jaren '50 af in een groezelige nachtclub: de twee charmante dames achter de bar (Gerdy de Boer en Anna Stratingh), de twee dichters ervoor (Kasper Meijerink en Renée Luth), en een blinde pianist (Robbert Uittenbroek) horen bij het interieur. Vrij onschuldig allemaal, maar er gebeuren ook dingen die het daglicht minder goed kunnen verdragen. Dingen die overdag niet te verklaren zijn, omdat ze er dan niet zijn.
Niets in deze voorstelling staat vast, elk gegeven kan waar of onwaar zijn, het publiek moet het helemaal zelf uitzoeken. Wat is er gebeurd dat Liz nu grijs en eenzaam herinneringen uit haar koffer haalt? "My baby shot me down, Bang BangI" zingt de zangeres in de felroze jurk (Dieuwerke v.d. Beek). Uit de beelden van een geprojecteerd 8mm-filmpje blijk dat Liz ooit trouwde, maar verder wordt er over de man die naast haar bij het altaar stond met geen woord gesproken.
Het publiek moet zelf beslissen wat er is gebeurd. Was het huwelijk voor een van de gehuwden dodelijk? Welke van de kogels was dodelijk en wie loste het beslissende schot? Elk personage is verdacht, maar de een niet meer dan de ander. Was het de onbesproken echtgenoot zelf? Was het Charly (Klaas de Boer) voor wie de drugswereld geen onbekende is of Rosco de pianist die zich voor gedane zaken in natura laat betalen? Wie weet was het bardame Grace die, als haar gevraagd wordt wat ze met dat geweer doet, antwoordt: "Ik maak schoon." Het antwoord op de vraag 'wie?' wordt niet gegeven en het waarom blijft in dikke mist gehuld. Het is een whodunnit die niet als zodanig begint en al helemaal niet wordt opgelost. Er ging ergens iets mis, zoveel is duidelijk. Niets meer, niets minder.
Het zijn de stilte en de handelingen van de acteurs die moeten spreken, want tekst is er nauwelijks. Elke handeling is even belangrijk als onbelangrijk. Muziek en poëzie wisselen elkaar af, maar de soms verstikkende stilte overheerst altijd. FlauweCult maakt theater, het publiek maakt het verhaal.