• Poëzie  |
• Rock around the clock  |
• Striptomase  |
• Rararecenties

De trillende wang
[tussen]
De vibrerende blinde

Theatergroep FlauweCult A Shotgun Wedding -II-, UsvA, Groningen, 7 juni 2005
Door: Den Nutteloozen Toeschouwer

Eerste scène. De trillende wang.
Een bijna verlaten kroeg, een versleten diva runt de zaak en over- of herdenkt haar vroegere glorie. Gedecideerd schrijdt zij richting publiek en blijft vertwijfeld, onverschrokken staan. Haar wang trilt bij en na de woorden die ze uitspreekt. Haar rode lokken worden aangevreten door grijze tinten die uit haar kruin oprukken. Haar groene jurk verstart haar houding en doet haar zwier doch preuts voorkomen, passend bij de tijd, de jaren vijftig, waarin het stuk klaarblijkelijk gesitueerd is.

Laatste scène. De vibrerende blinde.
De blinde pianist zucht, schokt en streelt de jonge diva (2) door haar blonde haar terwijl ze zich afwisselend vacuüm zuigt aan één van zijn organen en andermaal het geplaagde lichaamsdeel laat vieren. Zijn geforceerde bewegingen steken schril af tegen haar nauwkeurig gekozen onbeweeglijkheid. Beiden kwijten ze zich professioneel van hun taak, die geen andere oorsprong had dan een andere overdracht, namelijk die van een plastic zakje met wit poeder uit de binnenzak van de blinde naar haar tijdelijke opslagruimte, tegen de linker boezem, en eindbestemming, haar rechter neusgat. Tot slot nog de pianovingers gebruikt voor een lied, de stembanden gesmeerd voor de laatste zang.

Tussen eerste en laatste scène en de rest.
De trillende wang houdt gedurende het gehele stuk aan daar de diva (1) zich constant links vooraan op het toneel begeeft, herinneringen plukkend uit een koffer die voor haar ligt. Pas aan het eind van het stuk is haar rol uitgespeeld, verdwijnt ze achter de coulissen en verwordt als in een climax de trillende wang een andere wang plus een vibrerende blinde. Einde.

De rest I
Het belang van de wang duid ik als volgt. Zenuwtrek, ingehouden woede of uitblijvende glimlach, één ding is zeker: de voorstelling grossiert in het uitstellen van betekenis, dadendrang en de onwil het publiek met haar anticipatie en verwachting te belonen. Op één punt wordt het publiek echter volledig en bevredigend getrakteerd, en dat is waar de grootse ambitie van de theatergroep er één is van geen enkele ambitie en daarom een heerlijke, tot op zekere hoogte vrijblijvende vertoning waar een ieder zijn of haar voorkeursscènes uit kan plukken.

De rest II
Er wordt weinig uitgelegd in de voornamelijk stomme voorstelling afgewisseld met muzikale en poëtische intermezzo's. Daar is niet zoveel mis mee, ik hoef ook niet te weten wat de personages drijft om van het spel en een aantal scènes te kunnen genieten. Daarentegen verwacht ik van de spelers zelf wel dat ze enig idee hebben wat ze aan het doen zijn. Ik hoef alleen maar overtuigd te worden dat zij overtuigd zijn van de importantie van hun handelen, daar heb ik geen uitleg voor nodig. Dat ik echter deze opmerking moet maken, overtuigd van hun overtuiging was ik namelijk niet voortdurend, beschouw ik als een gebrek en betreur ik omdat het de voorstelling zoveel mooier en indrukwekkender had kunnen maken.