• Poëzie  |
• Rock around the clock  |
• Striptomase  |
• Rararecenties

A ShotGun Wedding

Zie de stilte, hoor de blik, volg de kogels, ruik het k(r)uit; Wat komt waar aan en waarom willen we dat weten?

Theatergroep FlauweCult USVA, Groningen, 6juni 2005
Door: Den Nutteloozen Toeschouwer

De klinkende stilte is doof of stom of allebei, maar tenminste indrukwekkend. Herinneringen spreken in stilte, zwijgend om hun impact in het toekomstige nu versterkt te verdoezelen en braken tegelijkertijd genoeglijke wanorde. Het hoofdpersonage, de oude Diva (Veerle Vroon), zit linksvoor op het podium en ziet in stilte terug op haar leven dat achter haar gestalte krijgt. Plaats van handeling: een stoffige kroeg waar een belangrijk deel van haar volwassen leven -zoveel kunnen we vaststellen- heeft afgespeeld. De begeleiding van de muzikanten en de verleiding van de Diva/zangeres in haar jongere jaren (Diewerke v.d. Beek) -'Bang Bang, he shot me down' krijgt een toepasselijk erotische connotatie- naast het voornamelijk non-verbale, mimische spel van acteurs en actrices (de blinde pianist, de zusterlijke bardames en het manusje-van-alles c.q. stoere bink) voorziet het stuk van een aura, een gedragen sfeer dat uitblinkt in haar oorverdovende stilte en zachte toegankelijke easy-listening muziek. Gecombineerd met een Engels- en Nederlandstalig allitererend poëtenduo maakt het de overdrachtelijke overdenking in stotende en stuiterende stilstand compleet.

Het enige betrouwbare gegeven, zo men er waarde aan hecht, komt van de geprojecteerde 8 mm snapshots: de Diva is getrouwd (geweest), dat is helder. Fotografie liegt immers niet en verstomt elke twijfel die de herinnering draagt. Maar de eega komt niet voor in het overige stuk. Heeft dat iets te maken met de titel, die niet zozeer verwijst naar het huwelijk als een 'moetje', maar naar de shotgun dat in het verloop van dat huwelijk een belangrijke, dodelijke rol heeft gespeeld? Maar wie heeft het geweer ter hand genomen? De diva zelf? Was het één van de barmeiden die er op een bepaald moment mee loopt te zwaaien? Was het de blinde pianist die in ruil voor 'betaling in natura' de Diva van drugs voorzag? Zijn dealer, de stoere bink? Of is de accordeonspeler en manusje-van-alles toch niet zo onschuldig dan dat hij doet voorkomen? Uitsluitsel komt niet tijdens het stuk en aan een waarom wordt al helemaal niet toegekomen. Een aantal personages laden de verdenking op zich, maar geen van hen is voor het publiek te pakken op een solide handeling of uitspraak daaromtrent.

Wie is in staat in deze cacofonie van zwijgende personages en door het muzikale chroomlaagje het enige juiste verhaal te destilleren en is er überhaupt maar één verhaal? In de voorstelling, geregisseerd door Bert Schudde en co-regisseur Matti Blok, is ten minste één ding zeker: u (als publiek) mag het zeggen, èn, u moet het maar uitzoeken. Welnu, volgens de volkswijsheid is het reukorgaan het meest ontwikkelde orgaan aangaande herinneringen. En de geur, deze riekt naar afschuw, angstzweet en copulatie-vocht. Kortom, een drie-eenheid die doordringt tot de vezels van je kleding, zich er nestelt en nog lange tijd blijft hangen.