Anneke Claus

Anneke Claus (Doetinchem, 1979) studeerde Romaanse Talen en Culturen in Groningen. Ze geeft Frans aan de Volksuniversiteit en is actief als dichter, freelance-vertaler en festivalorganisator voor BURO05. 6 November 2005 verscheen haar poëziedebuut BONZAI! bij uitgeverij Passage, met gedichten en illustraties van eigen hand. Ze publiceerde in Krakatau, op Rottend Staal en in verschillende bloemlezingen, en treedt regelmatig op bij festivals als Crossing Border, de Wintertuin en Dichters in de Prinsentuin.

Zie ook:
http:/www.annekeclaus.nl
http://www.buro05.nl en http://deverdichting.web-log.nl

Contact:
anneke@buro05.nl

 

ELK HUIS
elk huis past in
kartonnen dozen
dat waar ik geboren ben
toont schaamteloos
haar naakte muren
de kale plekken op de vloer
elk huis is een hoer
streng of speels
naar gelang de wil
van haar bewoner
maar nooit te lang
en als je gaat
is de herinnering
met het slaan
van de deur gewist
elk huis raakt
een keer uitgewoond
dat waar ik geboren ben
waar ik elk stofnest ken
elke noest in het hout
verkend en in mijn
harde plaat gebrand heb
toont schaamteloos
haar naakte muren
lonkt naar het volk
op straat


RITUELEN
zo gaat dat
nu al dagen
rouwstoeten
door de straten
wij zouden beter
moeten weten
rituelen zijn het
stilstaan van de velen
in een voortrazende tijd

dat het goed was
kon je vroeger ook al
aardig zien van boven.
linten- en vaandeldragers
zegelringen zonderlingen
bijeen op het bordes
zij zwaaiden, wij bogen.
voorover. die dingen gaan diep.
wij praten daar liever niet over.
wij aanbidden onze gijzelaars.
wij spoeden ons naar rome
en huilen ze aan. we zouden
beter moeten weten
rituelen zijn bevelen.
laat af. laat toch af!
laat gaan.


STRANDVONDST
de zee heeft zich
nog verder teruggetrokken
en zich ginder aan de zon gebrand
de boten geen weekdieren meer
maar roerloos op een spiegelstrand
waarin de eeuwigheid de eeuwigheid
aankijkt en denkt: zo en anders niet.
het plaatje ingelijst verdrinken we
de nacht in duinpannen dansen we
tot we daas tot elke kier vol sterrenstof
tot we alleen nog doen alsof wij zelf
de touwtjes we vergeten dat het koud is
tot de vloedlijn oprukt ijselijke morgen
tot we wasgoed in de wind tot alles
kraakhelder de boten zwemmen weer
het strand geen schoolplein meer


© 2008 - Kortsluiting